Αποτύχαμε...

 Αποτύχαμε. Ως κοινωνία, ως εκπαιδευτικό σύστημα, αποτύχαμε!

Πρέπει να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη.

Αποτύχαμε ως κοινωνία όταν μάθαμε στα παιδιά πως η αξία τους μετριέται με βαθμούς, επιτυχίες, πτυχία, χρήματα και «θέσεις».
Αποτύχαμε όταν το άγχος έγινε φυσιολογικό από το Γυμνάσιο, ίσως και νωρίτερα. Όταν τα παιδιά κουβαλούν πίεση ενηλίκων σε παιδικές ψυχές, μεγαλύτερη πίεση και απο τις ασφυκτικά γεμάτες σχολικές τους τσάντες.
Όταν η οικονομική εξαθλίωση, η ανασφάλεια και η συνεχής αγωνία για το «μέλλον» πνίγουν την ελπίδα πριν καν ανθίσει.
Όταν ο ποιοτικός γονεϊκός χρόνος μοιράζεται σε διαδρομές μεταξύ εξωσχολικών δραστηριοτήτων για το καλό τους.

Αποτύχαμε και ως εκπαιδευτικό σύστημα όταν ξεχάσαμε πως το σχολείο δεν είναι μόνο ύλη, εξετάσεις και επιδόσεις.
Είναι άνθρωποι.
Είναι συναισθήματα.
Είναι στήριξη.
Είναι το μέρος όπου ένα παιδί πρέπει να νιώθει ότι ακούγεται, ότι αξίζει, ότι δεν είναι μόνο του.

Πώς δυο παιδιά έφτασαν εκεί - δεν υπήρχαν δείγματα;

Φταίμε και για την άμετρη χρήση των σόσιαλ, των αρνητικών προτύπων, των προτύπων που εστιάζουν στην καλή και πλούσια ζωή, με μάρκες και γούστα.

Και ίσως η πιο σκληρή αλήθεια είναι πως πολλές φορές μεγαλώνουμε παιδιά που ξέρουν να κυνηγούν την επιτυχία… αλλά όχι να αντέχουν.
Παιδιά που φοβούνται να αποτύχουν γιατί κανείς δεν τους έμαθε ότι η ζωή δεν τελειώνει σε έναν βαθμό, σε μια σχολή, σε μια δύσκολη μέρα.

Σήμερα δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.
Χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει παιδί.
Τι σημαίνει αγκαλιά.
Τι σημαίνει «είμαι εδώ για σένα».

Και απέναντι στα παιδιά που έχουμε σήμερα — και σε εκείνα που θα έρθουν αύριο στις τάξεις μας — ας δώσουμε μια υπόσχεση:

Να τα μάθουμε πρώτα να αγαπούν τον εαυτό τους και τη ζωή.

Να τα ακούμε περισσότερο και να τα πιέζουμε λιγότερο.

Να μεγαλώσουμε ανθρώπους ευτυχισμένους, όχι απλώς «επιτυχημένους».

Γιατί κανένα όνειρο, κανένας βαθμός και καμία κοινωνική καταξίωση δεν αξίζει περισσότερο από μια παιδική ζωή.